چندی پیش نمایشگاهی از آثار سهراب در موزه هنرهای معاصر برپا بود ... وقتی محو تماشای یکی از تابلوها بودم ناخودآگاه یاد یکی از قطعات شعر صدای پای آب افتادم ،
اون عکس این بود :
گاهگاهی قفسی می سازم با رنگ
می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانیست
دل تنهاییتان تازه شود .
این حس من در اون لحظه بود ، شاید سهراب همچین قصدی رو نداشته یا داشته ... حس مخاطب هم یک بخش از اثره ...
اگر نقاشی از سهراب رو مرتبط با دستنوشته یا شعری از او می دونیم یا حس می کنیم مرتبطه با بقیه به اشتراک بگذاریم ...
_________________
من به سیبی خوشنودم
و به بوییدن یك بوته ی بابونه .
من به یك آینه ، یك بستگی پاك قناعت دارم .
سوالات رايج مربوط به تالارهاي گفتمان
جستجو
گروههاي كاربري
مشخصات
ورود به سيستم و كنترل پيغامهاي شخصي
ورود به سيستم
