چهارمین شعر از دفتر «ماهیچ، مانگاه» :



 سال ميان دو پلك را
ثانيه هايي شبيه راز تولد


بدرقه كردند.
كم كم ، در ارتفاع خيس ملاقات
صومعه نور
ساخته مي شد.
حادثه از جنس ترس بود.
ترس
وارد تركيب سنگ ها مي شد.
حنجره اي در ضخامت خنك باد
غربت يك دوست را
زمزمه مي كرد.
از سر باران
تا ته پاييز
تجربه هاي كبوترانه روان بود.

باران وقتي كه ايستاد
منظره اوراق بود.
وسعت مرطوب
از نفس افتاد.


قوس قزح در دهان حوصله ما
آب شد.





بازديد : 1643 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهری ماهیچ، مانگاه اكنون هبوط رنگ