پنجمين شعر از دفتر «مرگ رنگ»:



روشن است آتش درون شب
وز پس دودش


طرحي از ويرانه هاي دور.
گر به گوش آيد صدايي خشك‌:
استخوان مرده مي لغزد درون گور.


ديرگاهي ماند اجاقم سرد
و چراغم بي نصيب از نور.

خواب دربان را به راهي برد.
بي صدا آمد كسي از در،
در سياهي آتشي افروخت.
بي خبر اما
كه نگاهي در تماشا سوخت‌.

گرچه مي دانم كه چشمي راه دارد بافسون شب‌،
ليك مي بينم ز روزن هاي خوابي خوش‌:
آتشي روشن درون شب‌.



بازديد : 1437 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهري مرگ رنگ روشن شب